Mały biały domek

Miałam ja sobie kiedyś, mieszkając za granicą, domek, tak na chwilę, ale miałam. Nawet ogródek miałam- kilka grządek, jedną jabłonkę, cholernie dużo trawnika do koszenia, długi żywopłot i 20 metrów chodnika do odśnieżania.
Domek jak domek, ale miał w sobie coś szczególnego, a mianowicie położenie.
Domek graniczył z domem starców i ...cmentarzem. Właściwie wszystko co ludzkie nie jest mi obce, więc mogłam ja i sobie przy cmentarzu mieszkać. A co, gorsze miejsce? Korona mi z głowy spadnie? Zawsze to i ciekawe doświadczenie, kiedy to sobie przez okno w pokoju dziecięcym lukasz, a tam w tle piękna stylowa kaplica cmentarna.
Najgorzej wychodziło mi koszenie trawy, bo jak tylko wywlekłam kosiarkę z garażu, to okazało się, że kogoś grzebać zamierzają i trzeba koszenie przełożyć. Nie było łatwo! Szczególnie cieszył nas początek listopada, kiedy to blask zapalonych zniczy pozwalał na oszczędność prądu. W domu panowała jasność. Jasność panowała również wtedy, kiedy sama wieczorami zostawałam w domu, bo mimo tego, że tchórzem nie jestem, wolałam mieć czysty obraz wyjścia ewakuacyjnego.

A teraz, jak mi piecyk gazowy znowu nawalił, to zatęskniło mi się strasznie za domkiem przy cmentarzu...